een Persoonlijk verhaal van deep brain stimulation (Dsb)

Beste OT’ers

 

Ik vertel jullie nu, hoe het gegaan is met de operatie vorig jaar 25 oktober 2016 en het verdere verloop. (Ik doe het wel van papier, anders komt het niet goed)

Bij het gesprek met de chirurg, dr. van Munnickhof,  medio oktober2016 waren wij best gespannen. Hij begon direkt het gesprek,  “Ik ga jou opereren”  Dat wist is natuurlijk al, ha ha. Het ijs was meteen gebroken. Hij legde uit wat hij precies ging doen. Bij de vraag, weet u al wanneer, keek hij op de lijst. Kun je 25 oktober??

Daar schrokken we van, zo snel al. Er was een plaats vrijgekomen, een mevrouw was gevallen en lag nu in het ziekenhuis (been gebroken) Dus haar plaats kreeg ik, anders was ik misschien in december/januari pas aan de beurt geweest.

Maandag 24 oktober ben ik opgenomen, MRI-scan gemaakt. Het was een nieuw apparaat, in het universiteitsgebouw aan de overkant. Helemaal lange gangen door, over de parkeerplaats, sight seeing naar buiten. Kwam ik daar, door het raam zag ik het apparaat al staan (met drie hoge opstapjes naar de tafel) Ik dacht wat oenig, dat gaan niet lukken. Wel geprobeerd, met hulp van twee coassistenten, ik had echter  geen kracht in de benen. Het was te gevaarlijk, want ik moest er ook weer af. Toen moest ik maar weer terug naar het oude MRI-apparaat elders in de ziekenhuis. (Die hele lange weg weer terug) Kreeg nog een bekertje water mee voor onderweg.

Dinsdag 25 oktober was de grote dag

Voorbereiding, douchen, haar wassen met speciale ontsmettingsshampoo. Toen schoot  ik wel in de stress, broeder was niet zo handig erin en ging weg, heb ik mezelf maar afgedroogd.

Om 08.00 uur was van Munninckhof aanwezig, kreeg ik 4 grote spuiten in mijn hoofd, het frame werd erop geplaatst

Infuus, catheter inbrengen (een onding) maar moest gebeuren.

Wonder boven wonder was ik rustig (voor de operatie),  ik had geen andere keus.

Toen vrij snel kris, kras het  ziekenhuis doorgereden, de chirurg, verpleegkundigen, Miranda, coassistenten en Fleur van Rootselaar. Er waren wel een man of 8 totaal met frame en al overgeplaatst naar de operatietafel in de operatiezaal. Die druk was enorm op je hoofd, weer bijgespoten. Ik kwam in een soort bankschroef, daar kreeg ik er een paar spuitjes erbij. (Erg veel pijn) Ik heb de  hand van Miranda helemaal fijngeknepen. Dat was erg. Een assistent kwam weer elektrodes plaatsen op de benen. Van Rootselaar hield alles in de gaten. Het dekentje goed leggen (kacheltje) met warme lucht blies onder mij,  lekker.

De chirurg heeft twee gaatjes geboord in mijn hoofd. Het geluid viel mee, Door de gaatjes werd een kabeltje getrokken met een soort schroevendraaier (??)  dat was een rot geluid, gedoenk, gedoenk,  de hele Gamma kwam voorbij.

Ik lag en keek op een klok, het was toen kwart voor elf en dacht, nog zoveel uurtjes te gaan, bah. Mijn reactie was een tong uitsteken en dat kon nog niet eens vanwege het frame.

Tijdens de operatie werd ik aan de praat gehouden, welke maand is het? De dagen van de week opnoemen, constant. Maandag, dinsdag, woensdag etc. Erg vermoeiend.

Als de frequentie te hoog of te laag was gezet,  praatte ik met dikke tong. Tussendoor h0orde ik de chirurg zeggen “Esmee, geef met het het chirurg pincet even aan”

Tegen halftwee was de hersenoperatie achter de rug.

Ik vroeg aan de anesthesist, hoe gaat het zo met de narcose, krijg ik het in het infuus? Waarop hij antwoordde “Keinse Sorgen machen” Een vriendelijke Duitse man. Ik telde nog tot 3 en weg was ik.

Kwart over drie, belde de chirurg  Frans, de operatie was gelukt Frans zal beneden in de hal en is zo snel mogelijk gekomen.

Ik werd wakker op de IC had heel sterk het gevoel, ik moet naar Frans (Ik wil hem zien) Ben nog erg emotioneel, als ik eraan denk.

Gauw naar de kamer gereden.

 

Donderdag 27 oktober al naar huis. Dan begint het herstel pas, je hoofd was nog erg verdoofd, kastje was pijnlijk, trekken etc. Enfin nieuw kussen gekocht, je voelt nu kabeltjes, kastjes in je hoofd zitten, bobbels en hobbels op mijn hoofd. Pas na een week of 2 naar het ziekenhuis om af te stellen. (of aanzetten)

Ik zei erbij blieb blieb, lijk wel een robot.

Voor die tijd (doch na de operatie)  kon ik me haast niet meer bewegen. Moest kruipen.  Als ik ’s-nachts eruit moest om naar de wc te gaan. Een verzoeking.

Ja en Frans zal ook nog met zijn hernia. Hoe lastig was dat (hij kon er niets aan doen)

Vooral  ’s nachts kon hij niet stil liggen vanwege de pijn. Ik ben een lichte slaper (en kan moeilijk inslapen)

Hoorde hem dan constant, hij naar in het logeerbed. Twee zombies bij elkaar. Door mijn slechte  slapen had het geen zin om mijn kastje te verstellen (heeft 3 weken op dezelfde stand staan)

Ik heb heel veel belangstelling gehad. Berichtjes, telefoontjes, bloemen, kaartjes. Nogmaals bedankt hiervoor.

Tussendoor vroegen mensen, “ Merk je al verbetering”. En voor Miranda, als ze opbelde. Eerlijk gezegd merkte ik niet zo veel veranderingen in de instellingen (vond het lastig soms om dat te zeggen.

Totdat ik begin maart opnieuw naar het  AMC moest komen. Inmiddels h ad Miranda met de chirurg overlegd over de instellingen van de verschillende programma’s. Na deze instelling kon ik al vlugger opstaan uit de stoel en op de gang lopen, een meter of 5 zonder me vast te houden.

Frans dacht ook al, he, het gaat goed.

Ik probeerde later thuis te marcheren op de plaats, dat ging goed, ging meer  lopen en lopen met opgetrokken knieën. Ik was zo blij en liet het Frans izen.

 

Sinds die tijd gaan het beter met mij en met Frans zijn hernia. We gaan nu samen naar de sportschool, voor de conditie en krachttraining.

Verder ga ik  ga naar de fysio, voor de balanstraining.

Beide zijn op elkaar afgestemd.

 

Het was al met al een heel heftig jaar. Kan wel zeggen, dat ik blij ben dat ik het heb laten doen.

Je moet wel engelengeduld hebben voor de operatie kan plaatsvinden  en doorzettingsvermogen hebben.

 

Corrie Moekotte